در گفتوگوی تفصیلی با رادیو سلاموطندار مطرح شد
دکتر سید روحالله حسینی: تقابل ایران و آمریکا، نزاعی تاریخی میان استقلالخواهی و سلطهطلبی است؛ دو کشور دو رویکرد متفاوت به نظم جهانی دارند
دکتر سید روحالله حسینی، رایزن فرهنگی جمهوری اسلامی ایران در کابل، در گفتوگویی تفصیلی با رادیو سلاموطندار، با تبیین ریشههای تاریخی و فکری اختلاف ایران و آمریکا، تحولات اخیر منطقه، روندهای نظام بینالملل، نقش نسل جوان در جنگ روایتها و جایگاه روابط ایران و افغانستان، تأکید کرد که جمهوری اسلامی ایران گفتوگوی مبتنی بر احترام متقابل را میپذیرد، اما در برابر فشار، تهدید و سلطه ایستادگی میکند.
اختلاف ایران و آمریکا صرفاً سیاسی نیست
حسینی با بیان اینکه اختلاف تهران و واشنگتن را نباید صرفاً در چارچوب پروندههای سیاسی یا دیپلماتیک تحلیل کرد، اظهار داشت: «این اختلاف ریشه در دو نوع نگاه متفاوت به استقلال ملتها، حاکمیت ملی، عدالت بینالمللی و نقش قدرتهای بزرگ در جهان دارد.»
وی افزود: «انقلاب اسلامی ایران با شعار استقلال، آزادی و نفی سلطه شکل گرفت و همین مبانی، زمینه اصلی اختلاف با سیاستهای سلطهجویانه آمریکا را پدید آورد.»
کاپیتولاسیون؛ نماد تحقیر ملت ایران
رایزن فرهنگی جمهوری اسلامی ایران، قانون کاپیتولاسیون را یکی از مهمترین نمادهای این تقابل تاریخی دانست و گفت: «امام خمینی(ره) این قانون را نشانه تحقیر ملت ایران میدانست و مخالفت با آن، به یکی از ارکان نهضت اسلامی تبدیل شد.»
وی تصریح کرد: «مخالفت جمهوری اسلامی ایران با آمریکا هرگز به معنای مخالفت با مردم آمریکا نیست، بلکه ناظر به سیاستهای مداخلهجویانه و سلطهطلبانه دولت آمریکاست.»
مذاکره زمانی معنا دارد که بر پایه احترام متقابل باشد
حسینی با اشاره به تجربه مذاکرات گذشته اظهار داشت: «جمهوری اسلامی ایران اصل مذاکره را رد نکرده است، اما گفتوگو زمانی میتواند پایدار و مؤثر باشد که بر پایه احترام متقابل، پایبندی به تعهدات، رعایت منافع مشروع طرفین و پرهیز از تهدید و فشار شکل گیرد.»
حافظه تاریخی؛ عامل اصلی بیاعتمادی
وی کودتای ۲۸ مرداد، حمایت آمریکا از رژیم پهلوی، تحریمهای گسترده و خروج یکجانبه واشنگتن از توافق هستهای را از مهمترین عوامل شکلگیری بیاعتمادی ملت ایران نسبت به آمریکا دانست و گفت: «این تجربههای تاریخی موجب شده است که اعتمادسازی میان دو کشور با دشواریهای جدی روبهرو باشد.»
جنگ اخیر و تحولات نظم جهانی
رایزن فرهنگی جمهوری اسلامی ایران با اشاره به تحولات اخیر منطقه اظهار داشت: «این تحولات نشان داد جمهوری اسلامی ایران از ظرفیتهای دفاعی و راهبردی قابل توجهی برخوردار است و جایگاه خود را در معادلات منطقهای تثبیت کرده است.»
وی افزود: «نظام بینالملل نیز به سمت نظمی متوازنتر و چندقطبی در حرکت است و کشورهای آسیایی و قدرتهای منطقهای نقش مؤثرتری در آینده جهان ایفا خواهند کرد.»
نسل جوان؛ بازیگر اصلی جنگ روایتها
حسینی نقش نسل جوان ایران را در عرصه رسانه و فضای مجازی برجسته دانست و گفت: «جوانان ایرانی با بهرهگیری از ابزارهای نوین ارتباطی، تولیدات رسانهای و آثار فرهنگی، توانستند روایت جمهوری اسلامی ایران را در سطح افکار عمومی جهان بازتاب دهند.»
وی تأکید کرد: «نسل جدید با وجود تفاوتهای نسلی، همچنان استقلال، عزت ملی و منافع کشور را از اصول اساسی خود میداند.»
مقاومت هزینه دارد، اما هزینه سازش بسیار بیشتر از مقاومت است
وی در پاسخ به پرسشی درباره هزینههای مقاومت اظهار داشت: «هیچ مسیر تاریخی بدون هزینه نیست؛ همانگونه که مقاومت هزینه دارد، سازش نیز میتواند استقلال و حق تصمیمگیری ملتها را با چالش مواجه کند.»
ایران و افغانستان؛ فراتر از معادلات قدرتهای بزرگ
رایزن فرهنگی جمهوری اسلامی ایران، افغانستان را کشوری دوست و همسایه با پیوندهای عمیق تاریخی، تمدنی، فرهنگی، زبانی و انسانی با ایران توصیف کرد و گفت: «روابط دو کشور نباید تابع رقابت قدرتهای فرامنطقهای باشد.»
وی افزود: «توسعه همکاریهای فرهنگی، علمی، دانشگاهی، اقتصادی و مردمی میتواند بر پایه منافع مشترک و میراث تمدنی دو ملت بیش از پیش گسترش یابد.»
امنیت منطقه در گرو همکاری همسایگان
حسینی تصریح کرد: «امنیت پایدار تنها از مسیر همکاری، گفتوگو و احترام متقابل میان کشورهای منطقه حاصل میشود و اتکا به قدرتهای خارجی نمیتواند ثباتی پایدار ایجاد کند.»
وی در پایان با تأکید بر اینکه جمهوری اسلامی ایران استقلال را مهمترین سرمایه خود میداند، خاطرنشان کرد: «ایران از گفتوگو بر پایه احترام متقابل استقبال میکند، اما فشار، تهدید و سلطه را نمیپذیرد.»
رایزن فرهنگی جمهوری اسلامی ایران همچنین توسعه روابط فرهنگی، علمی، اقتصادی و انسانی میان ایران و افغانستان را زمینهای مهم برای تقویت همگرایی منطقهای و تأمین منافع مشترک دو ملت دانست و تأکید کرد: «آینده منطقه در گرو احترام متقابل، همکاری همسایگان و بهرهگیری از ظرفیتهای مشترک تاریخی و تمدنی است.»
