پژوهشگران در این مطالعه که نتایج آن در مجله ساینس ادونس منتشر شده، ۱۰ مدل زبانی بزرگ را بررسی کردند. عاملها در آزمایشها باید میان دو گزینه که از نظر منطقی به یک اندازه قابل قبول بودند، یکی را انتخاب میکردند و برای تصمیمگیری به انتخاب سایر عاملها توجه داشتند.
همه مدلها تمایل داشتند از نظر اکثریت پیروی کنند. عاملها در گروههای کوچک بهسرعت به توافق میرسیدند، اما با افزایش تعداد اعضای گروه، رسیدن به اجماع دشوارتر میشد. مدلهای سادهتر تنها توانستند حدود ۳۰ عامل را هماهنگ کنند، در حالی که مدلهای قدرتمندتر این ظرفیت را تا حدود هزار عامل افزایش دادند.
پژوهشگران همچنین دریافتند عاملهای هوش مصنوعی، مانند انسانها، ممکن است صرفاً به دلیل همراهی با اکثریت به یک تصمیم اشتباه برسند. در آزمایشهای تکمیلی، گروههایی از عاملهایی که بهتنهایی عملکرد خوبی داشتند، گاهی در کنار یکدیگر به تصمیمی نادرست میرسیدند و در عین حال کاملاً بر سر آن توافق داشتند.
به گفته پژوهشگران، این یافته نشان میدهد توانایی بالاتر هوش مصنوعی در ایجاد اجماع لزوماً به معنای تصمیمگیری بهتر نیست و برای درک و کنترل رفتار جمعی عاملهای هوش مصنوعی، همکاری میان علوم رایانه، جامعهشناسی، روانشناسی اجتماعی و فیزیک آماری ضروری است.
