استیو کوهن: ساخت ناوهای «کلاس ترامپ» اشتباهی بزرگ و پرهزینه برای نیروی دریایی آمریکا است

استیو کوهن عضو سابق هیئتمدیره نیروی دریایی ایالات متحده آمریکا نوشته که ساخت ناوهای جنگی «کلاس ترامپ» اشتباهی بزرگ و پرهزینه خواهد بود. به گفته این کارشناس نظامی؛ این ناوهای جنگی موسوم به «کلاس ترامپ» حدود یک قرن با فنآوری روز فاصله دارند و منسوخ محسوب میشوند و بنابراین صرف هرگونه بودجه برای این قبیل ناوهای جنگی حالا چه رسد به چنین مبالغ هنگفتی که گفته میشود مستقیماً با تمایل نیروی دریایی برای نوسازی خود در تضاد است [گفتنی است که ناوهای موشکانداز کلاس ترامپ که رئیسجمهور آمریکا در یک کنفرانس مطبوعاتی در دسامبر ۲۰۲۵ طرح ساخت آن را برای نیروی دریایی آمریکا مطرح کرد؛ شناورهای سنگین بین ۳۵ تا ۳۶ هزار تن با طول نزدیک به ۲۷۰ متر و دارای ۶۵۰ تا ۸۰۰ نفر خدمه را شامل میشود که قرار است هر کدام از این ناوها به یک دستگاه رآکتور اتمی به عنوان پیشران مجهز شوند و در بخش تسلیحاتی نیز از طیف بسیار گستردهای از سلاح های مختلف- از جمله ۱۲ لانچر پرتاب عمودی موشک های هایپرسونیک- و البته موشک کروز حامل کلاهک هستهای بهره خواهد برد].
به گزارش سرویس ترجمه شفقنا از روزنامه نیویورکتایمز؛ پرزیدنت ترامپ پیشنهاد ساخت ناوگان جدیدی را داده است که هسته اصلی آن را ناوهای جنگی تشکیل میدهند. البته در این زمینه رئیسجمهور آمریکا حق دارد که ایالات متحده نیازمند یک نیروی دریایی بزرگتر و مرگبارتر و همچنین احیای صنعت کشتیسازی است. مساله و مشکل بزرگ اما در این میان این است که این طرح ترامپ حتی اگر یک قرن پیش هم مطرح میشد، باز هم یک طرح منسوخ به شمار میرفت. در حقیقت اگر مقامات ارشد نیروی دریایی او را از این مسیر منصرف نکنند، به این معنا خواهد بود که آمریکا میلیاردها دلار هزینه خواهد کرد تا نیروی دریایی خود را آسیبپذیرتر و کماثرتر و برای دشمن کمخطرتر- کند.
پرزیدنت ترامپ در این زمینه گفته که ایده سرمایهگذاری روی ناوهای جنگی را از مجموعه مستند کلاسیک دهه ۱۹۵۰ با عنوان «پیروزی در دریا» الهام گرفته است؛ ناوهایی که در عمل نوعی سکوهای بزرگ و شناور توپخانهای هستند. البته حیف که ترامپ این مستند را با دقت تماشا نکرده است. چون نبردهای دریایی جنگ جهانی دوم که موضوع این مستند است ثابت کرد که در عصر هواپیماها و زیردریاییها، ناوهای هواپیمابر و ناوشکنهای چابک برای دستیابی به موفقیت بسیار حیاتیتر هستند و در واقع اهمیتی بهمراتب بیشتر دارند. امروز هم فنآوریهای جدیدی چون موشکهای نقطهزن و پهپادهای دریایی، بیش از پیش نیازمند نوآوریهایی فراتر از ناوهای جنگی هستند.
با این حال، آقای ترامپ سال گذشته دستور ساخت ناوهای جنگی جدیدی را صادر کرد که نخستین نمونه از آنچه پنتاگون «کلاس ترامپ» نامیده، به شمار میآیند- و به گفته آقای پرزیدنت «بزرگترین ناوهایی خواهند بود که تاکنون ساخته شده است». نامگذاری این کلاس بر اساس نام رئیسجمهور بهجای اینکه به نام نخستین کشتیِ برنامهریزیشده برای این کلاس یعنی «دیفاینت» نامگذاری شوند یک انحراف آشکار از سنت دیرینه نیروی دریایی است. با این حال اتفاق اصلی آنجا روی داده که بهرغم این که دونالد ترامپ از علاقه و اشتیاق وزیر وقت نیروی دریایی جان فلان نسبت به این کشتیهای جدید خبر داده بود، اما وقتی چند ماه بعد از این نقل قول وزیر وقت نیروی دریایی برای رئیسجمهور توضیح داد که اولین نمونه از این کشتیهای جدید فعلا تا سال ۲۰۲۸ قابل تحویل نخواهد بود، از کار برکنار شد؛ اما روند ساخت کشتیهای جدید همچنان ادامه یافت!
حالا «دفتر بودجه کنگره» گزارشی منتشر کرده که پیشبینی میکند هزینه ساخت نخستین فروند از این کشتیها بیش از ۲۳ میلیارد دلار خواهد بود که ۸ میلیارد دلار از برآورد اولیه نیروی دریایی فراتر است و حتی هنوز برخی از سامانههای تسلیحاتی که قرار است روی این کشتی نصب شوند، ساخته نشدهاند. هزینه هر کدام از ۱۴ کشتی دیگر این کلاس نیز دستکم ۱۸ میلیارد دلار برآورد میشود که به این معناست که مجموع هزینههای ساخت ناوهای کلاس ترامپ به ۲۷۵ میلیارد دلار خواهد رسید. این در حالی است که تاکنون گرانقیمتترین کشتی نیروی دریایی ایالات متحده ناو هواپیمابر هستهای «جرالد آر. فورد» بوده که هزینه ساخت آن در سال ۲۰۱۷ حدود ۱۳ میلیارد دلار بوده است!
صرف هرگونه بودجه و هزینه گزافی برای ساخت چنین کشتیهای جنگی عظیمی به طور مستقیم با هدف نیروی دریایی ایالات متحده برای نوسازی ناوگان خود در تضاد است. از آنجا که برخورد تنها یک موشک یا بمب میتواند هر کشتیای را از کار بیندازد، منطقیتر آن است که هر کشوری توان آتش تهاجمی خود را میان تعداد زیادی کشتی کوچکتر توزیع کند؛ نه اینکه همه توان خود را بر روی چند کشتی جنگی عظیم متمرکز کند- که با هر متر و معیاری اهدافی بزرگ و آسیبپذیر به شمار میآیند…

